Warstwę drenującą okrywa się ziemią a następnie tworzy pofałdowane wzniesienie, na którym układa się większe i mniejsze kamienie i głazy. Zagłębienia pomiędzy nimi wypełnia się ziemią tak, aby każdy kamień był w niej zagłębiony do 1/3 swojej wysokości.

Zanim ostatecznie posadzi się na skalniku rośliny, najlepiej jest ustawić je najpierw w doniczkach w planowanych miejscach wysadzenia, pozwoli to dokonać ewentualnych poprawek i przesunięć roślin.

Do budowy ogródka skalnego nadają się jedynie kamienie naturalne. Można wykorzystać głazy znalezione w kamieniołomach. Idealne będą te o budowie warstwowej, gdyż w razie potrzeby łatwo je rozłupać na kilka części.

Najczęściej używanymi materiałami na ściółkę organiczną są: trociny, grys gruboziarnisty, wełna drzewna i wióry drzewne.

Do wysypywania ogrodowych przejść i alejek świetnie nadaje się zmielona kora. Tworzy ona miękkie i przyjemne podłoże, a ponieważ rozkłada się dość wolno, toteż wystarczy uzupełniać jej braki co trzy lata.

Do ściółkowania warzyw, których uprawa trwa długo i wymaga dużej ilości wody w glebie, warto wykorzystać ciętą słomę, która rozkłada się dość długo i z powodzeniem może zastąpić nieefektownie wyglądającą folię ogrodniczą.

Suche listowie świetnie sprawdzi się jako ściółka pod krzewy, której warstwa powinna mieć grubość około 20 centymetrów.

Drzewkiem godnym polecenia do niewielkich ogrodów są karłowate odmiany cedru himalajskiego coraz częściej oferowane przez firmy szkółkarskie. Ich ogromni kuzyni są ozdobą wielu ogrodów i parków, natomiast małe drzewka świetnie sprawdzą się nawet na niewielkich przestrzeniach.

Do najładniejszych odmian cedrów himalajskich należy „Aurea”. To drzewo dorastające do pięciu metrów wysokości o złotożółtych igłach, którego końce gałęzi zwieszają się luźno w dół. Mniejszą jej wersją jest „Nana Aurea”, której zalety są podobne, lecz rozmiary o wiele mniejsze.

„Blue Darf” to cedr o igłach zabarwionych na niebiesko, natomiast szpilki „Pygmy” są jasnozielone. Ciekawą propozycją wśród odmian karłowatych jest „Nana Pendula” o zwisających gałęziach.

Wszystkie opisane powyżej odmiany karłowate dorastają na wysokość 80 do 150 cm i rosną bardzo wolno. Nadają się zatem do nasadzeń w ogródkach skalnych oraz donicach.

W cieniu świetnie czuje się tak zwane parzydło, które wyróżnia się spośród innych roślin fantazyjnym kształtem. Cień to także odpowiednie stanowisko dla różnych odmian tawułki, języczka, rdestu czy rodgersji.

Do bylin o średniej wysokości należą: jarzmianka, bergenia, kirengeszoma oraz jagodowiec. Natomiast do niewysokich bylin, które świetnie prezentują się w towarzystwie krzewów ozdobnych zaliczyć należy: zawilca gajowego, niektóre odmiany tawułki, brunnerę wielkolistną, kokorycz syberyjską, konwalijkę dwulistną oraz ułudkę.

Powojnik będzie się pięknie prezentował na drewnianym parkanie. Wystarczy rozpiąć jego pędy na powierzchni ogrodzenia, by wkrótce cieszyć się szczelnym okryciem z barwnych i pachnących kwiatów.

Powojniki o pastelowych barwach świetnie skomponują się z czerwonym murem z cegły. Aby jednak powojnik mógł zaprezentować się w pełnej krasie, trzeba mu zapewnić solidne mocowanie. W tym celu należy wbić w ścianę haki, a następnie rozpiąć pomiędzy nimi drut, na którym umocowane zostaną pędy rośliny.

Powojniki wielkokwiatowe o różowych lub białych kwiatach mogą być ciekawą ozdobą wiecznie zielonych iglaków. Delikatne pędy powojnika dodadzą grupie krzewów romantycznego wdzięku.

Najistotniejszym elementem rabaty z ziołami jest jej prawidłowe umiejscowienie, dzięki czemu rośliny będą miały odpowiednie nasłonecznie oraz ciepło. Przemyślany dobór ziół na rabatę sprawi, iż będzie ona wspaniałą a zarazem funkcjonalną ozdobą każdego przydomowego ogrodu.

Bardzo ciekawym i dobrym rozwiązaniem jest posadzenie roślin leczniczych na skalnej rabacie. Dzięki temu rośliny za dnia będą miały dostęp do słońca, zaś po jego zachodzie korzystać będą z ciepła nagromadzonego w kamieniach. Na takiej grządce świetnie będą się prezentować: szałwia, tymianek, lawenda oraz estragon.

Podstawę sztucznego strumienia stanowi niewielki płytki rów o płaskim dnie i szerokości około jednego metra. Można do tego celu wykorzystać naturalny spadek terenu lub usypać sztuczną skarpę. Środkiem rowka popłynie woda, natomiast oba boki wykopu wypełnia się ziemią z domieszką piasku i żwiru. Dno strumienia powinno się wyłożyć folią PCV, a następnie ukryć ją pod warstwą żwiru i kamieni rzecznych.

Pompę doprowadzającą wodę do strumienia najlepiej ukryć w dnie oczka wodnego, do którego wpadać będzie strumień. Woda z pompy pompować powinna wodę do miejsca, które będzie źródłem strumyka, za pomocą gumowego węża ukrytego pod ziemią lub zamaskowanego głazami i roślinnością.

Strumyk może mieć pokrój łagodnego koryta lub być urozmaicony zaporami spiętrzającymi wodę, w tym ostatnim przypadku woda w strumyku utrzyma się jedynie podczas pracy pompy.

Na zbiornik wodny warto wybrać takie miejsce, które jest widoczne z tarasu czy werandy. Dzięki temu będzie go można podziwiać pijąc popołudniową kawę.

Staw powinien być usytuowany w miejscu nasłonecznionym, gdyż słońce sprzyja rozwojowi roślin wodnych, natomiast niewielka sadzawka swoje miejsce powinna odnaleźć w cieniu, co zapobiegnie nadmiernemu nagrzewaniu się wody w zbiorniku.

Jeden z brzegów stawu powinien wyraźnie wznosić się w górę, natomiast drugi powinien być płaski. Taka konstrukcja umożliwi kontrolowany odpływ nadmiaru wody podczas większych opadów.

Tuż przy brzegu stawu nie powinny rosnąć drzewa ani krzewy, gdyż spadające jesienią liście niepotrzebnie zanieczyszczają wodę.

Pierwszą czynnością jaką powinno się wykonać w takim przypadku jest usunięcie wszelkich chwastów. Najlepiej zrobić to używając do tego celu szpikulca lub specjalnego urządzenia do usuwania chwastów. Jeśli chwastów jest bardzo dużo, to zabieg można wzmocnić stosując dodatkowo preparaty chwastobójcze.

Kolejną czynnością jest koszenie, które powinno być stopniowo obniżane. Początkowo trawę kosi się do wysokości 5 centymetrów. Czynność tę powtarza się co tydzień, obniżając jednocześnie wysokość koszenia.

Świetne efekty w odnawianiu trawnika zapewni nacięcie gleby wzdłuż i w szerz na głębokość 10 centymetrów. Wertykulacji można wykonać za pomocą ręcznego nacinaka lub ostrego noża. Taki zabieg rozluźni glebę, co umożliwi lepsze ukorzenianie się trawy.

Trawnik powinien być regularnie grabiony, co pozwoli usunąć resztki zwiędłej trawy oraz mech. Najlepsze do tej czynności są grabie o sprężynowych zębach.

Nie należy także zapominać o nawożeniu trawnika nawozem z dużą ilością azotu, co stymuluje wzrost trawy. Intensywniej nawozić należy trawnik wiosną a mniej jesienią.

Co roku powinno się przycinać główne pędy róż o około 2/3 ich długości. Zabieg ten można wykonać jesienią, jeśli pozwala na to klimat. Bezpieczniejsze jednak jest przycinanie róż wczesną wiosną. Cięcie powinno być wykonywane ukośnie, tuż nad oczkiem.

Ładą formę nada roślinie przycinanie pędów bocznych. Taki zabieg prześwietli różę i nie dopuście do nazbyt gęstego pokroju krzewu. Pędy boczne można przycinać tuz przy pędzie głównym.

Jeśli krzew wymaga odmłodzenia, to należy przyciąć jego stare pędy tuż nad ziemią, a wszystkie łodygi tuż przy pędzie głównym. Taki zabieg sprawi, iż w ich miejscu wyrosną nowe pędy.

Pędy, które wyrastają zbyt długie, skracać można o 1/3 ich długości. Taki zabieg pozwoli na uzyskanie regularnej formy i bardziej zwartego pokroju krzewu.